«Аппак карым»
Коюу чаңда калганда максаттарым,
Күттүм эле өмүрдүн аппак карын.
Эми минтип апапак кыш кечинде,
Жүрөгүмдү жаткансыйт каптап жалын.
Сүйгөнүмдөй назиксиң аппак карым,
Сезем сенде сыйкырдуу аптап барын.
Кайталангыс музага бөлөп жатты,
Сезимдерге себелеп баш бакканың.
Сени көрүп жашоого канып турдум,
Эңсөө күчөп эреркеп калыптырмын.
Кусалыктан куурулуп турган кезде,
Жан дүйнөнү тазартып жарык кылдың.
Элестетип кебездей түспөлүңдү,
Сезсең керек санааркап күткөнүмдү.
Жапыздыктын жарчысы боло көрбө,
Анткени сен бийиктен түшпөдүңбү…
Аруулукту өзүңдөн жасагансың,
Булганбаган табигый таза жансың.
Аппак бойдон эрибей туруп тургун,
Сени көрүп пенднлнр тазалансын.
Автор: Бердибек Жамгырчиев
