Автор: Бактыбек Мамытов
“Эмнеге?”
Татынакай жаралып тап-таза элең,
Балдарымдын баарынан башкача элең.
Мүнөзүң жибек жиптей назик болчу,
Эч кимди капа кылып какпачу элең.
Ордунан чыкпай калган тилектериң,
Боорумду, жүрөгүмдү тилет менин!
Кайгынын каны толду жүрөгүмө,
Билбеймин, кантип жашоо күн өткөнүн.
Жүрөктү өйкөйт суроолор жай алдырбай;
Эмнеге, анча жакшы жаралдың ай?
Эмнеге эне-атаңды муңга салып,
Эмнеге эрте кеттиң, каралдым ай!
Сен барда үйүбүз да толуп турчу,
Бакыттын кушу сайрап, конуп турчу.
Кайгыга баратамын чыдай албай,
Жараткан, кызыма бир жолуктурчу!
Түшүмдөн чоочуп кетип, көрүп калсам…
Тирүүле демейкиңдей күлүп-жансаң,
Тилегим ошол эле, арманым жок,
Тарс этип, кубангандан өлүп калсам!
